Wanneer je een dokter bent en je gaat een wond hechten dan pak je naald en draad en ga je iets aan elkaar zetten, tegen elkaar aan naaien, wat los was geraakt en weer aan elkaar vast moet komen te zitten. De dokter gebruikt een draad, het weefsel zit weer tegen elkaar aan, er ontstaat nieuw weefsel en de boel groeit weer aan elkaar. Wat gescheiden was is dankzij de hechting weer een geheel.

Eigenlijk verschilt dit proces niet zo veel van wat er ook bij mensen gebeurt wanneer een kindje geboren wordt. Er is iets gescheiden, los van elkaar gekomen en dat doet zeer. Dat vraagt erom weer – op een nieuwe manier – aan elkaar te worden gehecht.

Het weefsel wat daarvoor kan zorgen is een soort liefdesweefsel. Een warmteweefsel. Tussen ouder en kind wordt bij elke positieve ervaring en verzorging een nieuw draadje geweven waardoor uiteindelijk een weefsel kan ontstaan dat een onzichtbare band vormt tussen beiden.